Υβρεοπομπή!

        Αν δεν είχα την αλλεργίουλα μου σήμερα, που μου προκαλεί ένα μικρό αναπνευστικό θεματάκι,παίζει να είχα καπνισει όλη τη καπνοπαραγωγή της Virginia.
       Επίσης έχω μια διαολεμένη διάθεση να αναφέρω την μετοχή παθητικού παρακείμενου "γαμημένο" πλάι σε κάθε ουσιαστικό που χρησιμοποιώ! Εκτός απο τη μετοχή βέβαια, μεταχειρίζομαι με ευφάνταστο τρόπο και το ρήμα,είτε σαν συνθετικό για άλλα ρήματα...είτε σκέτο σε όλους τους χρόνους,τις εγκλισεις και τα πρόσωπα.
       Η Τύχη μου έχει χαρακτηριστεί και κακοποιηθεί με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Όσο για τα κέρατά μου αλλάζουν συνέχεια μορφή και μετατρέπονται απο τράγια σε βερνικομένα και τούμπαλιν μέσα σε χρόνο ns.
       Το θετικό βέβαια της υπόθεσης είναι οτι τα λέω μόνη μου,οπότε το ίματζ μου διατηρείται ακόμα σε ιντελεκτουάλ επίπεδα!

Κι αναρωτιέσαι...αν η αρχή είναι αυτή...Η συνέχεια ποια θα είναι? Ευτυχώς που δίνει έμπνευση και ο Δεληβοριάς γιατί πλήττω να επαναλαμβάνομαι ακόμα και στο υβρεολογιό μου.

--ΣαλιάγκιΤοΝεραιδοκεραυνοβολημένο

Μεταμεσονύκτιες ανησυχίες!!!

Αποφάσισα να μοιράσω βραβεία σήμερα,έτσι μόνη μου κι έτσι απλά.

Το πρώτο βραβείο απονέμεται στον Δημήτρη Κωνσταντούλα,σκηνοθέτη του παρακάτω βίντεο κλίπ

και λέγεται "Βραβείο απόλυτης αναντιστοιχίας εικόνας και στίχου".

      Το τραγούδι παροτρύνει το πιπίνι της εποχής να κάνει κοπάνα απο τα Εγγλέζικα και να πάει μαζί του, μια βόλτα με το δανεικό παπί απο τον Μάκη στη παραλία. Το ρεφρέν μάλιστα το τονίζει κιολας:
  Με παπί δανεικό θα σε πάω μια βόλτα
  σε ένα πάρτυ τρελλό με ατέλειωτα φώτα
  Και μετά τα ποτά με φτιαγμένο κεφάλι
  θα βρεθούμε αγκαλία σε μια εκσταση(μπορεί και έκταση,δε παίρνω κι ορκο) άλλη

  Το βίντεο κλιπ ουσιαστικά αποτελείται απο 3 διαφορετικές ιστορίες:
      Στη μια είναι ο αλητάμπουρας με το πιπινι και χαριεντίζονται.(νορμάλ ως εδω)
      Στην δεύτερη είναι ο αλητάμπουρας και κοιμάται στο κρεβάτι του.(εδώ κάτι αρχίζει να βρωμάει οτι έρχεται κάτι σε παλαβιάρικο)
     Και η τρίτη ιστορία που κάνει και το βιντεο κλιπ να διαφέρει: Τον αλητάμπουρα τον μπαγλαρώνουν κάτι μπάτσοι και του δίνουν το επονομαζόμενο και "ξυλο της αρκούδας". Γιατί τον ξυλοφορτώνουν, αφου το παπί είναι δανεικό,ποτέ κανείς δε μας εξήγησε σε αυτά τα 3 λεπτά που διαρκεί το τραγούδι?! Επική σκηνή μάλιστα είναι στο 0:50, οπου γελάω τόσο πολύ με αυτή τη μπουφλα, που τη πρώτη φορά που την είδα έφτυσα την οθόνη μου απο το γέλιο και την 10η φορά, που εννοειται οτι έπαιξε στο repeat, δάκρυσα.

Βραβείο απόλυτης Ηλιθιότητας λόγω άγνοιας πολιτιστικής κουλτούρας στη κατηγορία ενηλίκων

Πηγαίνουμε μαζί με δυο φίλους σε ένα μαγαζί με αραβικά προίοντα. Παίρνουν αυτοί ο,τι ήταν για να πάρουν κι εγώ κοιτώντας τα ράφια μαγευομαι η ρουφιάνα σα τους ιθαγενείς απο κάτι χρωματιστά και απαστράπτοντα σακουλακια που μου φάνηκαν σαν καραμέλες. Τα αρπάζω που λες και πάω να τα πληρώσω, ο ευγενής ταμίας, μου τα πρόσφερε σαν κέρασμα κι έτσι κι εγω τα άνοιξα μπροστά του για να του δείξω την ευγνωμοσύνη και τη χαρά μου.

Κι εγώ πίστευα οτι είναι απο πλαστελίνη αλλα τελικά ήταν ζαχαρένια.

Βάζω λίγα στο χέρι μου,αρχίζω να τα μασάω και να βγαίνει ενα παράξενο άρωμα που έχω τη βάσιμη υποψία οτι ήταν αυτό το μαυρο που φαίνεται. Εγω να θέλω να ξεράσω λίγο,ο ταμίας να με ρωτάει αν μου αρέσει,εγώ να του λέω..."μμμμμ ενδιαφέρον! διαφορετικό!" χαμογελώντας. Επιβιωσαμε τέλος πάντων!

Και πάμε τώρα στο άλλο σακουλάκι που ήταν και το πιο εντυπωσιακό

Απο μπροστά ήταν έτσι:

φαντάζεσαι κάτι γλυκό και παιχνιδιάρικο

Το γυρνάς απο πίσω και είναι και πάλι κάπως έτσι:

Πίστεψες κι εσύ οτι είναι σοκολάτα ε?????

      Εγώ επειδή είχα δοκιμάσει τα προηγούμενα και είχα φοβηθεί παίρνω ΕΝΑ απο αυτα τα καφετια και τρώω,ο δευτερος της παρέας όμως πήρε το μισό σακουλάκι κι έτσι παρολίγο να πιούμε καφέ στο εφημερεύον τμημα οδοντιατρικής. Διότι οπως τα έχουμε στο στόμα, διαπιστώνουμε και οι δύο οτι φυσικά και δεν ήταν σοκολάτα και το ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ δε μασιόταν. Ηταν καφετιές πετρουλες που είχαν μια παραξένη γευση σαν βερνίκι για παπουτσια(ναι έχω δοκιμάσει,υπάρχει πρόβλημα?) μαζί με λιβάνι. Ωχχχ είπαμε τη λάθος λέξη! Έρχεται και καρφώνεται η ιδέα στον εγκεφαλο μας οτι αυτό είναι λιβάνι κι άντε εγω είχα δοκιμάσει μόνο μια πετρουλα,ο αλλος που είχε φάει καμια 10αρια? Αντε τώρα να ψάχνουμε και εφημερευουσα γαστρεντερολογική κλινική. Τελικά φάγαμε κάτι σουβλακια και κρουασάν και αλλάξαμε γευση και κάπως ξεχάσαμε το συμβάν.

   Και γυρνώ σπιτι και γοογλαρω για να δω αν όντως έγλυφα λιβάνι ή οχι και διαβάζω οτι αυτο σου λέει είναι το τσόφλι απο εναν καρπό,τον οποιο αρωματιζουν και τον χρησιμοποιουν σαν τσίχλα με τη διαφορά οτι προφανώς δε το μασούν αλλα απλά το γλύφουν. Και διαβάζω και το αποτελειωτικό σχόλιο "It is one of the most popular psychoactive substances in the world (fourth only after nicotine, alcohol, and caffeine)." και πλέον μπορώ να πώ οτι έχω δοκιμάσει και τη τέταρτη στη κατάταξη ψυχοδραστική ουσία και ευτύχώς σε αυτήν δεν εθίστηκα!

--ΣαλιάγκιΤοΓιαΑκομαΜιαΦοράΠαλαβιάρικο

Άλλη μια παλαβιάρικη ιστορία!

    Άλλη μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα ξεκίνησε κι εγω με περισσή χαρά αποφάσισα να απολαυσω τον μεσημεριανό καφέ μου παρέα με μια φίλη. Και πέρασαν οι ώρες με κουβέντα,καφέ και τσιγάρο και ήρθε το απόγευμα και μαζί με αυτό μια μεγαλοφυής ιδέα: Ρε συ,πάμε Πειραιά για συνέχεια να δούμε και τα παιδιά?

    Και πήγα στον όμορφο Πειραιά τον χιλιοτραγουδισμένο και έκατσα και σε ενα μαγαζί που λεγόταν "μπελ αμί" κάνοντας τους γνωστούς Μπιθικωτσικους συνειρμούς και γέλασα με τα παιδιά και ξαναγέλασα και έπεσα και χάμου απο τα γέλια ,μη σου πω...

    Ωσπου κάποια στιγμή ένας δυνατός κρότος έσπειρε σιωπή στην παρέα για μερικά δευτερόλεπτα. Στο βάθος έβλεπα φωτοβολίδες να σκορπούν στον ουρανό τα κοκκινα λαμπιρισματά τους και κάνω τη σκέψη "Καλε,ποιος άγιος γιορτάζει σήμερα και πετουν πυροτεχνήματα?" για να πάρω την απάντηση "Πήρε ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα καλέ,σήμερα είναι η φιέστα!"
 "Ααααααααα",εντυπωσιάστηκα εγώ που δεν είχα ιδέα και η επόμενη σκέψη ήταν "Να δεις που θα το είχε αναφέρει ο Manolo αυτό αλλα θα το πέρασα στα πρόχειρα!" και μετά απο αυτους τους εσωτερικούς συνειρμούς συνεχίζω την κουβέντα σχολιάζοντας τους γάμους που είχαμε πάει αυτά τα Σαββατοκύριακα.

    Στις 11 ακριβώς ήταν η ώρα που αποφάσισα να πάρω το λεωφορείο της επιστροφής. Μπαίνω μέσα στο λεωφορειάκι που λέτε και κάθομαι στη μοναδική θέση που είχε άδεια πλάι σε εναν φιλήσυχο νεαρό στη μέση του λεωφορείου,εκει που έχει τον άδειο χώρο ντε...(εχει σημασία αυτη η λεπτομέρεια). Στα επόμενα 3 λέπτά, σμήνη ερυθρόλευκων φιλάθλων έχουν καταλάβει κάθε εκατοστό κενού χώρου του λεωφορείου περικυκλώνοντας με και αρχίζουν να λένε διάφορα δικά τους που δε καταλάβαινα. Το μόνο που έπιασα απο ολα αυτά τα ακαταληπτα ήταν οτι ενας κυριος στα δεξια μου έβαλε στοίχημα ένα μηνιάτικο(1000 ευρώ) με έναν συναδελφό του για μια τριάρα και κάτι έγινε τώρα μαυτή την τριάρα και το κέρδισε τελικά το στοίχημα ο δεξιός μου και περιμένει αυριο να τον δει για να το εξαργυρώσει...Είπε πάντως οτι δέχεται να του δώσει τα 500 αυτό τον μήνα και τα αλλα 500 τον επόμενο,είναι ψυχάρα λέμε!!!

    Και ξεκινά ο οδηγός το δρομολόγιο του τρόμου και για τα επόμενα 40 λεπτά δε σταμάτησαν τα παιδιά να χοροπηδάνε και να φωνάζουν συνθήματα στα οποία ανέφεραν κυρίως κάτι για μια Ισπανία και για τη μάνα γενικά όλων των υπόλοιπων φιλάθλων των ποδοσφαιρικών συνδέσμων. Απο όλα όσα είπαν με άγγιξε περισσότερο το "Το σπίτι μου το άφησα,τη γκόμενα παράτησα για να έρθω να σου πω θρύλε μου πόσο σ'αγαπώ".  Μέσα στις εκδηλώσεις αγάπης βέβαια είχαμε και μετάφραση στην νοηματική για οσους δεν μπορουσαν να κατανοήσουν τις λέξεις "γαμιέται" και "σας καναμε τον κωλο,ΝΑ".

   Νομίζω οτι περιττευει να πω οτι ολοι αυτοι οι άνθρωποι που χτυπιόντουσαν απο το απόγευμα βρωμούσαν και έζεχναν τεστοστερόνη,ιδρώτα και μπύρα. Κάποια στιγμή οι μπροστινοί μου στον κενό χώρο έχουν πορωθεί, οπότε πιάνουν το κάγκελο που χώριζε τη θεση μου απο τη μέση του λεωφορείου και με απειλούν κάνοντας headbacking και φωνάζοντας "θρυλε ολε ολε ολε",τότε σηκώνεται και απο τη θέση του ο απο πίσω μου κι αρχίζει να κουνάει το καθισμά μου τραγουδώντας κι αυτός. Κι ενώ έχω αυτόν απο πίσω που θέλει να ξηλώσει τη θέση μου, ο μπροστινός μου με το head backing κάπου εκει στο Θρρρρρ(είναι και οδοντικό σύμφωνο το Θ,παναθεμά το) μου ρίχνει μια φτυσιά ρε παιδιά....με ψέκασε ολόκληρη όμως ο χαμένος. Δε λέω οτι έφταιγε...αλλα σιχάθηκα λίγο,μη πω και ψέμματα.
'Εχω και ηχητικό ντοκουμέντο απο τη στιγμή: Να,η αποδειξη!
      Θα ήταν ψέμμα βέβαια να πω οτι θύμωσα με τα παραπάνω,ίσα ίσα που γέλασα κιολας και μπορώ να πω οτι ζήλεψα με τους ανθρωπους που μπορούν να πάρουν τόση χαρά με τέτοια πράγματα.

   Το τραγικό όμως της υπόθεσης είναι οτι απο τη στιγμή που γύρισα σπίτι, δεν έχω σταματήσει να λέω

"Πούστη και πρεζάκια, Για ννα κό που λε"

    Το λέω συνέχεια ψιθυριστά ή φωναχτά ή σιγανά ή απο μέσα μου κουνώντας το κεφάλι . Δεν έχω ιδέα ποιος ειναι ο Γιαννακόπουλος,ούτε γιατί τον βρίζω,ούτε τι σκέφτηκε η μαμα μου οταν με άκουσε να το λέω βγαίνοντας απο το μπάνιο. Ελπίζω να μου έχει περάσει μέχρι αύριο γιατι διαφορετικά θα με πάει έτσι όλη μέρα! (έχω ανάλογη ιστορια με σπορ fm που το έχω αφήσει πριν τον ύπνο γιατι είχε ωραία τραγούδια και το πρωί ξύπνησα λέγοντας απο μέσα μου τη λέξη "Νταμπίζας ,Νταμπίζας, Νταμπίζας". )
        

--ΣαλιάγκιΤοΚαταΤυχηΕρυθρόλευκο

Τα άσχετα!

 1." Γιαγια στην Ιταλια σέρβιρε στα εγγονια της σοκολάτα ληγμένη απο το 1990 και τα έστειλε νοσοκόμειο!"
    Διαπιστώνω οτι τα σημερινά παιδιά δεν είναι τόσο ανθεκτικά! Εμείς τρώγαμε πλαστελίνες,κυπαρισσομπαλες,σαπούνι και οικοδομικά υλικά και βγήκαμε μια χαρά! Ίσως να φταίει που γεννηθήκαμε επι Τσέρνομπιλ,δε ξέρω! Για την ιστορία πάντως, εμεις είχαμε ένα ανθόνερο για τους κουραμπιέδες το οποίο είχε λήξει απο το '97 και το χρησιμοποιούσαμε μέχρι και πέρσι!Φέτος πήραμε τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά απο το φούρνο,δε ξέρω το γιατι...

2.   Πανικόβλητη φιλόλογος που μου έκανε μάθημα ιστορίας το 2004 (τότε με τους ολυμπιακούς θυμάμαι) με παίρνει τηλέφωνο για να τη βοηθήσω να εγκαταστήσει πρόγραμμα τύπου Excel για μια εργασία στο μεταπτυχιακό της, τονίζοντας οτι θέλει τη βοηθεια μου επ'αμοιβή.
      Κατα καιρούς έχω δεχτεί παρόμοια τηλεφωνήματα γεμάτα πανικό,άγχος και αγωνία απο γνωστούς και συγγενεις με αφορμή τα παρακάτω:

α)Δεν μου βάζει τους υπότιτλους στο DVD,τι να κάνω?

β)Θέλω να προγραμματίσω το αυτόματο πότισμα αλλα δε ξέρω πως.

γ)Θέλω να αναννεώσω την κάρτα ανεργιας του ΟΑΕΔ.

δ)Δε ξέρω πως να βάλω τον αποκωδικοποιητή στη τηλεόραση,παναθεμα το ψηφιακό σήμα.(Γενικά με αποκωδηκοποιητή παίζουν πολλές απορίες και αφου εγκατασταθεί,όπως "πως να βάλω στο 4 το mega")

ε)Θέλω να εκτυπώσω τον ΕΝΦΙΑ αλλα δε μπορώ να το βρω στη σελίδα της εφορίας.

στ)Ο μικρός μπλόκαρε το κινητό γιατι πάτησε 62 φορες(ο αριθμός δεν ειναι υπερβολή αλλα αλήθεια) λαθος Pin μήπως μπορείς να το ξεμπλοκάρεις?

ζ)Πως επισυνάπτω αρχεία στο mail μου?

η)Δεν έχω ίντερνετ,γιατί?

      Kαι αυτά είναι τα πιο πρόσφατα μόνο. Κάθε φορά ομως με εντυπωσιάζει το γεγονός οτι οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν προκειμένου να μη διαβάσουν τις οδηγίες χρήσεως. Με τιμά βέβαια το οτι με σκέπτονται μόλις έχουν να κάνουν κάτι που να περιλαμβάνει οθόνη που προβάλλει χαρακτήρες αλλα η αλήθεια είναι οτι προγραμματισμό αυτοματου ποτίσματος δεν έμαθα στη σχολή!

     Παρολαυτά μου αρέσουν όλες αυτές οι παλαβιάρικες απορίες τους και γιαυτο τους ενθαρρύνω να με ξαναενοχλήσουν όποτε έχουν ανάλογες,όχι γιατι έχω σκοπό να πλουτίσω αλλα γιατι έχω να προσθέσω ακόμα μια ιστορία τρέλλας στο βιογραφικό μου(εκτος του οτι δε μπορείς να κοστολογήσεις την αναζήτηση google=>εκτυπωση ΕΝΦΙΑ=> odigies.pdf ,ειναι και γυφτιά ρε καρμιρη να παιρνεις λεφτά για τέτοια πράγματα. Ναι,για σενα το λέω εξάδελφε,ξέρεις εσυ ποιος είσαι!!Κράτα με, να σε κρατώ να ανεβουμε το βούνο ,λέγεται ρε χαμένε!!! Αααααα να χαθεις,τσίπακλα! Αλληλεγγύη ,αδέλφια!)

3. Τα ποντίκια δε ζουν μόνο εκει που είσαι,μικρό μου πλυντήριο!Νιώθω τη βουβωνική πανώλη να με κυκλώνει!
 Χθες η Γατα, μας εφερε ένα εξω απο τη κουζινα.Τη περασμένη βδομάδα μας είχε φέρει άλλο ένα μεγαλύτερο και τη προπερασμένη βρήκαμε ένα μέσα στην ηλεκτρική σκούπα! Η μητέρα έχει πάθει 2 εγκεφαλικά και 3 καρδιακά και είναι αποφασισμένη να σηκώσει όλο το καταστημα γεωργικών προιόντων προκειμένου να αφανίσει την οικογένεια των τρωκτικώνε που ζει στο κήπο μας. ΑΥΤΗ είναι αντιμετώπιση!!

--ΣαλιάγκιΤοΆσχετο

Άσχετο update

To doodle της google σήμερα είναι για τη μέρα της γης! Δοκιμάστε το Τι ζώο είσαι? Έχει πολύ ωραίες επιλογές!! Εγω είμαι μια μοβόρα γαρίδα mantis!!!!

Γιαγιά σέρβιρε στα εγγόνια της σοκολάτα ληγμένη από το 1990 Πηγή: www.lifo.gr

Θυματολόγιον, academics edition!

Πλυντήριο δε καμ μπακ! Εμπρός στο δρόμο που χάραξε το σαλιάγκι! Είπα να βρω κι εγώ από το κουκούλι μου και να φτύσω λέξεις σε χαρτί, ή τέλος πάντων στην οθόνη μου (αφής παρακαλώ, που όταν τον παρείγγειλα τον υπολογιστή δεν το ήξερα, οπότε φανταστείτε ιστορία παραλογισμού όταν εγώ και ένας Ινδός [άστα Αμερικλάνε, έμλπεξα κι εγώ με αυτό το είδος...] κάναμε εργασία στο μασίνι μου και αυτός ο θρασύς [παρουσιάζοντας μεγάλη έλλειψη ενστίκτου αυτοσυντήρησης] απλώνει δάχτυλο να μου δείξει κάτι πάνω στην οθόνη και ξαφνικά εκεί που βλέπαμε το παράθυρο της Matlab [φιλε αναγνώστη, αν δεν ξέρεις τι ειναι η Matlab να θεωρείς εαυτόν τυχερό, και μην αγχώνεσαι, δεν θα σου χρειαστεί για μελλοντική κατανόηση της ιστορίας <αν την τελειώσω ποτε...> τσουυυυυπ βλέπουμε παράθυρο Firefox [ίσως έπρεπε να βάλω προειδοποίηση στην αρχή ότι το ποστ περιέχει τοποθέτηση προιόντων...Πολύ αργά!].

- Α, αναφωνεί, είναι αφής!
- Καλε όχι του λέω [ενώ προσπαθώ ακόμα να μην βγει η λέαινα από μέσα μου και τον κατασπαράξει που μιας μέρας μασίνι το ακουμπαει με τέτοιο θράσσος, ενώ δεν αφήνω ούτε σκόνη να το κοιτάξει]. Μάλλον πάτησες το ποντίκι όταν απλωσες την χερούκλα σου. [Όλα αυτά στα άψογα αγγλικά μου <εδώ γελάμε> δυστυχώς δεν μεταφράζονται οπότε μάλλον δεν κατάλαβε πόσο επιθετική ήμουν. Αν κάποιος αγγλομαθής ξέρει να μου μαθει μια λέξη που να δείχνει επιθετικότητα για το χέρι-εισβολέα-μελλοντικό-κομμένο-μέλος κάποιου, θα το εκτιμούσα!]
- Μα όχι, μου κάνει, κοίτα!!! Και συνεχίζει να πατάει την οθόνη μου.

Η αλήθεια ειναι ότι εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ με το ότι ήταν αφής που δεν τον έγδαρα ζωντανό. Είχε τον Βουδα μαζί του εκείνη τη μέρα. Κάπου εδώ νομίζω ότι πρέπει να κλείσω αυτήν την αρχική παρένθεση, ίσως, δεν είμαι σίγουρη, θα το προσπαθήσω) Τα κατάφερα!!!!

Και μιας και πιάσαμε ιστορίες ακαδημαικού τρόμου (ίσως να μην το καταλάβατε ότι τέτοιες ιστορίες πιάσαμε γιατί δεν ξεκαθάρισα ότι ήμαστε στο πανεπιστήμιο και όχι στην δουλειά) θα συνεχίσω σε αυτό το κλίμα. Θα σας μιλήσω λοιπόν για άτομα που δεν ξέρουμε γιατί δεν έχω σκοτώσει ακόμα!


Θύμα νο1: (τους ταξινομώ με αυξοντα αριθμό φορών που φαντασιώθηκα τον αργό και βασανιστικο θάνατό τους). ΜπουρτζοΣτρουγγανοΒλαχουτσοΕλληνας συνάδελφος, ο οποίος ειναι ευτυχής που έφυγε από την Ελλάδα και σώθηκε, αλλά του λείπει μέχρι και η πίσσα που στρώνουμε στους ελληνικούς δρόμους, γιατί εκεί ειναι καλύτερη μιας και το νερό με το οποίο την φτιάχνουν έχει άλλη περιεκτικότητα σε μέταλλα. Είναι αυτός που από τότε που ήρθε στο μακρινό τούτο νησί, δεν έκανε παρέα παρα μόνο με Έλληνες και η μόνη του ασχολία ειναι να ψάχνει να βρει το επόμενο greek party και να σε καλέσει στο facebook. Και ταυτόχρονα πρέπει να σε πείσει και ότι όχι, δεν έχει καμία σχέση με τον μέσο Έλληνα άντρα, είναι μοναδικός και αξιοαγάπητος αν του δώσεις την ευκαιρία και βγεις μαζί του ραντεβου!

Θύμα νο2: 22χρονος Γερμανός συνάδελφος που ό,τι μαλακία του λέει η Spiegel για την Ελλάδα πιστεύει ότι ειναι ένας γαμάτο θέμα για να σπάσει τον πάγο μεταξύ του και μιας Ελληνίδας. Με αποκορύφωμα τον φόρο που μου είπε ότι πρότεινε ο Τσίπρας σαν λύση στο τρέχον οικονομικό μας πρόβλημα, να φορολογήσουμε τον γύρο/σουβλάκι, τον επωνομαζόμενο και "Grease Tax". Εδώ θέλω την βοήθειά σας, γιατί εγώ είμαι και στα εξωτερικά και παρότι φέρω τον τίτλο του 'google master' δεν μπόρεσα να βρω αντίστοιχη δήλωση (που δεν ειναι ότι ακριβώς δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να γίνει στην σουρεαλιστική μας χώρα, αλλά για κάποιον λόγο μου βρωμούσε η δουλειά). Αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω για το θέμα, ας με διαφωτίσει κι εμένα την άμοιρη. Ενας επιπλέον λόγος για τον οποίο πρέπει να εξαλειφθεί είναι ότι φοβάμαι πότε θα μπει αυτός σε killing mode και θα αρχίσει να ξεπαστρέφει βρωμιάρηδες Έλληνες που έχουν ρίξει το ευρώ στα τάρταρα!


Θύμα νο3:  Συμπαθέστατος συνάδελφος 5 χρόνια νεότερός μου, ο οποίος αν καθίσεις δίπλα του ή αν σε εντοπίσει στο χώρο πρέπει να σου μιλήσει για τα πάντα, ξεκινώντας από την τοπική ιστόρία και καταλήγοντας να σε ρωτάει για το πολιτικό συστημα της Ελλάδας και να σε ενημερώνει για το θρησκευτικό σύστημα της Ουγκάντας (δεν υπερβάλω για να ευθυμίσουμε, το εννοώ!) Τρεις ώρες μετά και με ένα κεφάλι-καζάνι θέλεις να φύγεις αλλά δεν θυμάσαι πού είσαι, γιατί είσαι εδώ, πού ειναι το σπίτι σου, τι ήθελες να κάνεις όταν μεγαλώσεις, αν πήρες την ζακέτα σου, πώς σε λένε. Α, και μαντέψτε πού ειναι τοποθετημένος ο δικός μου υπολογιστής! Μαντέψτε!

Και ενώ θα ήθελα να αύξανα τον αριθμό θυμάτων, ειναι ο ίδιος που έχει και άλλη καταπληκτική συνήθεια που θα τον φέρει πιο κοντά στο τέλος του! Κατα διαστήματα, όταν βαριέται, σε ένα γραφείο με 15 άτομα που κάνουν έρευνα/διαβάζουν/προγραμματίζουν/γράφουν διπλωματική/κάνουν εργασία αποφασίζει ότι εφόσον κανείς δεν του μιλάει (που να ναι καλά τα ακουστικά που μαζί με τα αυτιά σου καταπίνουν και όλο σου το κεφάλι) θα αφήσει τις μοναδικες μελωδίες που μπορεί να βγάλει ένα γιουκαλίλι να του μιλήσουν. Και βγαζει το γιουκαλίλι του και κόβει βόλτες, γρατζουνώντας χορδές και μουρμουρίζοντας. Έτοιμη ήμουν την άλλη φορά να βγάλω τις μπαγκέτες μου και να αρχίσω να κάνω πρόβα ντραμς στο κεφάλι του.


Θύμα νο4: Το ποντικάκι που με γυροφέρνει εδώ και ώρα στην αίθουσα που κάθομαι και συγγράφω. Είναι τόσο θρασύ που με πλησιάζει κιόλας. Κανένα ένστικτο αυτοσυντήρησης, σαν τον Ινδο και αυτό. Θέλει να το φάει το τριχωτό κεφαλάκι του μάλλον. Βέβαια από την άλλη εάν τα ποντίκια δεν σε θεωρούν απειλή σε έναν χώρο ίσως και να σημαίνει ότι έχεις τόση ώρα να κουνηθείς που μάλλον δεν είναι και τόσο καλό για την υγεία σου... Αυτή τη φορά θα το
αφήσω να ζήσει λοιπόν και θα μαζέψω τα πράγματά μου να γυρίσω σπίτι επιτέλους (έχει πιαστεί και ο κώλος μου από το καθισιό!). Αλλά να μην νομίζει ότι θα έιμαι πάντα τόσο ευγενική μαζί του.

Θα σας αφήσω λοιπόν, πάω να δω τι κάνει το ποντίκι που εχουμε σπίτι (ας όψονται οι χορτοφάγοι [θα σας το εξηγησω σε μελλοντικό ποστ αυτό]).

Καλως ξαναβρεθήκαμε! Θα προσπαθήσουμε να μην ξαναχαθούμε!

--πλυντήριοΤοΠοντικοπληγμένο

Update:  
Εκεί που περπατώ ήσυχα ήσυχα στο δρόμο με το κεφάλι κάτω ως γνωστή αντικοινωνικιά, τσουπ σκάει άλλο ένα ποντικάκι και περνάει ξυστά από το πόδι μου. Γυρνάω σπίτι, μιλάω με την συγκάτοικο στην πόρτα του δωματίου της, τσουυυυυπ,  άλλο ένα περνάει από δίπλα μου και μπαίνει στο δωμάτιό της (ΜπουαχαχαχαχαΧΑΧΑΧΑΧΑ!! Καλά να πάθει που δεν θέλει να τα φάμε! ) Βρε σαλιάγκι, λες να έχω κάποιο χάρισμα, να παρατήσω τα ντραμς και να πιάσω να μάθω κανένα φλάουτο και να βρω ένα τσίρκο να κάνω σόου, η γητευτής των τρωκτικών;

Ενα διήμερο!

Ένα διήμερο που έχεις αποφασίσει οτι θα το ξοδέψεις μόνο σε φίλους και γνωστούς έχει πάντα κάποια τυπικά βήματα:

Βημα νο1:
    Έχεις μια βλακεία ιδέα (π.χ μουσειότσαρκα). Παίρνεις τηλέφωνο τους υπόλοιπους και την ανακοινώνεις,άλλοι ενθουσιάζονται και άλλοι σου λένε το προφανές "είμαι μέσα αλλα να πάμε και για ένα καφεδάκι μετά". Όμως όλοι μα όλοι αφήνουν επάνω σου την οργανωσή του!!

Βημα νο2:
  Η μουσειότσαρκα θα γίνει με την προυπόθεση οτι αυριο ειναι μια απο τις κυριακές που διάβασες σε μια σελίδα οτι γίνονται δωρεάν επισκέψεις. Παίρνεις τηλέφωνα σε διάφορα μουσεία αλλα κανείς δε σου απαντά ώσπου η μοίρα και η τύχη σε βάζει να παρεις τηλέφωνο στο Μουσείο γλυπτικής! Η σκηνή στην άλλη γραμμη του τηλεφωνού πρεπει να ήταν κάπως έτσι:

"Μια 80χρονη γριούλα καθισμένη στο γραφείο αναρωτιέται έχοντας 2 χάπια στο χέρι  
Αυτά είναι για τη πίεση ή για την χολυστερίνη? Οχι,οχι,οχι...για τη χολυστερίνη ειναι αυτά, γιατι για τη πίεση τα είχα πάρει στις 6,οπότε τωρα αν δε τα είχα πάρει..    Ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν ένα ήχος απο το τηλέφωνο με το κυκλικό καντραν τάραξε τις σκέψεις της.
-Παρακαλώ απάντησε με τρεμμάμενη φωνούλα η γραία
-Καλημέρα. Ηθελα να μάθω αν αυριο οι επισκέψεις στο μουσείο γλυπτικής είναι δωρεάν όπως διάβασα σε ένα site. ρώτησε η άσχετη κοπελιτσα.
-Δεν γνωρίζω αν είναι δωρεάν αλλα το μουσειο γλυπτικής ειναι στη Πάρο,ελπίζω να το γνωρίζετε αυτό,εδω παίρνετε στο εργαστήριο του τάδε γλύπτη που γινονται επισκέψεις κατόπιν συννενοησης καθε Τετάρτη 5-7.
"
Φυσικά και η συζήτηση δε σταματά εκει αφου η γραία μου μίλησε για αλλους κυριακάτικους προορισμους πολιτισμού εντος του κλυνού άστεως, αφου μεχρι τη Πάρο δε πρόφτανα να πάω.Και όλες οι περιγραφές ήταν με κάθε λεπτομέρεια και κυρίως χωρίς να της ζητήσω να μάθω που είχε πάει εκείνη, μια κυριακή του 2008!! Πλέον η κυρία αυτή έχει και τη διευθυνση μου για να μου στειλει ενημερωτικό υλικό για το μουσείο της Πάρου αλλα και το τηλεφωνο μου για να έχουμε μια επικοινωνία για αλλες δράσεις και σεμινάρια.Οριακά δε γίναμε και κουμπάρες μετα απο αυτή τη συνομιλία!

Βήμα νο3:
Κανονιζεις καφέ μαζί με άλλα 2 άτομα.
 Το ενδεχόμενο να πείτε απλα μια ώρα και να είστε όλοι εκει φυσικά δεν υπάρχει! Πρέπει να κανονίσουμε το ραντεβού με προσεγγιστικες περιγραφές της ώρας π.χ μετά το φαί. Κι τρως εσυ στις 2, ας πούμε και παιρνεις τηλέφωνο να ανακοινώσεις το γεγονός στην μια της παρέας κι εκεινη με τη σειρά της σου ανακοινώνει οτι θα φάνε σε λίγο(γενικά αποφευγουμε να πουμε ακριβή χρόνο,μη το ξεχνάς ποτέ αυτο! η μαγεία ειναι στο μυστήριο).
Αποφασίζεις λοιπον κι εσύ οτι θα πας να δοκιμάσεις το παστίτσιο της γιαγιάς του τρίτου της παρέας μέχρι να τελειωσει το γευμα της η άλλη. Και το δοκιμάζεις το παστίτσιο,κάνετε και 2 τσιγάρα με τον άλλον και η άλλη δεν εχει πάρει ακομα τηλέφωνο.Και λέτε να πατε οι δυο σας για καφέ κι οποτε τελειωσει η άλλη να έρθει να σας βρει. Και πριν προλάβετε να κάτσετε χτυπά το τηλέφωνο και σας απορρίπτει τις μισές καφετέριες λες κι εχουμε πολλές επιλογές! Και καταλήγετε σε ένα μαγαζί και σας ξαναπαιρνει τηλέφωνο για να δει που κάτσατε τελικά. Ή εγώ είμαι παράξενη που εκνευρίζομαι με τα 5 τηλέφωνο πριν απο έναν καφέ ή αυτοί έχουν πρόβλημα! Τελικά ο καφές ήταν εξαιρετικά ευχάριστος όπως ήταν αναμενομενο και κράτησε ενα σεμνό 5ωρακι αλλα μέχρι να τον πιουμε μας βγήκε η Παναγία!

Βήμα νο4:
Φυσικά κι αφου εσυ δε κανόνισες τη μουσειότσαρκα...δεν προβλέπεται να γίνει! Και αποφασίζεις να πας στη Χαλκίδα βρε τη Κυριακή το πρωί! Αααααα να χαθούν και τα διόδια στις Αφιδνες -3,30 που να μη σώσουνε,κακό χρόνο να χουνε!!! Και πάτε στη Χαλκίδα με σκοπό να συναντήσετε και εναν γνωστό του φιλου,αυτουνού που χθες είχα φάει το παστίτσιο της γιαγιάς του ντε,ο οποίος γνωστός του είχε δουλειά τελικά οπότε και δεν έρχεται ποτέ! Ταυτόχρονα σε παιρνει και η Λούτσα η ρουφιάνα που έχει να έρθει στη Σαλιαγκόπολη απο τον 15Αυγουστο,οτι είναι στη Σαλιαγκόπολη ενω ξερει οτι λείπεις και ψάχνει που να κάτσει να φάει. Της λες να της κάτσει στο λαιμό η τυροκροκέτα και τα παίρνεις στο κρανίο λίγο γιατί έρχεται και η βροχή στην όμορφη Χαλκίδα. Και αποφασίζετε να φύγετε γιατί δε μπορεις να περπατήσεις πόλη με τέτοιο καιρό και πόσους καφέδες να πιεις βρε αδελφέ κοιτώντας τα τρελλά νερά! Και παίρνεις τηλέφωνο τη γουρούνα τη Λουτσα και της λες οτι σε καμια ωρα θα ειμαι πίσω.Εντωμεταξύ χάνεστε και λίγο στο δρόμο γιατι αποφασίσατε να μη ξαναπληρώσετε διόδια και τελικά εισαι σε 1 ωρα και 10 λεπτά πίσω. Αλλα η άλλη η μοσχάρα σε πήρε μισή ώρα πριν φτάσεις για να σου πει οτι θα φύγουν και θα πιουν καφέ στο κέντρο!

--ΣαλιάγκιΤοΕκδρομικόΚαιΕκνευρισμένο

Εγω θα πάω

       Έρχεται η Παρασκευη και έχω να διαλέξω ανάμεσα στο να κάνω τα μαθηματικά της ανηψιάς μου και στο να βρεθώ με ενήλικες...Δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσω!!! Παίρνω όλα τα μέσα σταθερής και μη τροχιάς και βρισκομαι εξω απο το μπάρ! Δειλιάζω γιατι το μαγαζί είναι γεμάτο και ειμαι αγνωστη μεταξύ αγνώστων....ΚΑΙ ΤΟΤΕ βγαίνει έξω να μιλήσει στο κινητό ο αγαπημένος! Τον βλέπω και ξάφνου ενα μικρό χαμόγελο άστραψε,εκεινος συνέχιζε να μιλά στο κινητό αγνοώντας τη καρμική συνάντηση που βίωνε!

       Υστερα απο χρόνια λοιπον ανταλλαγης σχολίων,ήρθε η ώρα να του μιλήσω και οχι να του πληκτρολογήσω...Έτσι του είπα κατι ουσιαστικό και ανθρωπινο: “Ψιτ!”. Η απάντηση του ήταν μια γκριμάτσα απορίας και ενα διερευνητικό βλέμμα γύρω,προφανώς έψαχνε να βρει αν πουλάω τριαντάφυλλα ή αν εχω καμια εξαδα στυλό και αναπτήρες και μετά το ψιτ θα ακολουθούσε ο αγαπημένος μονόλογος “Δεν ζητιανευω,μια προσπάθεια κάνω! Είμαι στην απεξάρτηση εδω και δυο μήνες”. Αφου διαπίστωσε πως τιποτε απο τα παραπάνω δε συνέβαινε,συνέχισε να μιλά στο κινητό και γω συνέχισα να τον κοιτώ ώσπου τον πλησίασα και ειπα το ονοματεπώνυμο μου! Γέλασε,είμαι σίγουρη οτι ακόμα πιστευει οτι δεν ειναι το πραγματικό...

       Και μπαίνω μέσα και ξάφνου νιώθω σα τη σκάρλετ τη γιόχανσον στη τελετή των όσκαρ,στο πιο κοντό του και χωρίς το κόκκινο χαλί! Και να μας βγάζουν φωτογραφίες...και να ρωτάω εγω...”στο hello θα τις βάλετε?” “όχι,μέχρι facebook να φτάσεις”. Αυτό ακριβώς που φοβόμουν...γιατι το hello οι φιλοι μου δε το διαβάζουν! Και μπαίνω μέσα και τους γνωριζω όλους και τον mahler και τον πρωην αρραβωνιάρη και τον Γιάννη! Και ποιος έλειπε?????Ναι,για σένα μιλάω Αθηνά και Χριστίνα!!! Φτου σας και στις δυο! Σας έψαχνα και δεν ήσασταν εκει! Απαιτώ να επανορθώσετε άμεσα!!!!!

       Με πιάνει που λές κι εμενα η αμηχανία μου και οταν με πιάνει αυτο ειναι που μιλάω γρήγορα και ακαταπαυστα!(πλυντήριο επιβεβαίωσε σε παρακαλώ) Να μη καταλαβαίνουν τι λέω αλλα ήσαν τόσο γλυκεις και ευγενικοί και απλα γελούσαν! Και πίνω τα κρασιά μου για να χαλαρώσω αλλα τι να το κάνεις που έπρεπε να φυγω γιατι είχα να γυρίσω και στου διαόλου τη μάνα! Κι έχω έρθει κι έχω γίνει ντίρλα η χριστιανή και να φτάνω στο μετρό και να μη ξέρω αν τωρα περιμένω στη μεριά προς ανθούπολη ή προς ελληνικό! Εγω θα μπώ λέω σε ο,τι έρθει κι ας παω και στις κουκουβάουνες που τις έχω μαράζι να τις επισκεπτώ απο τα παιδικάτα μου!

Και φτάνω στη στάση για να περιμένω το τελευταίο λεωφορείο και πάντα οταν περπατάω μεχρι εκει η λίστα στο mp3 μου έχει φτάσει σε συγκεκριμένα τραγούδια που για έναν διαολεμένο λόγο της ταιριάζουν εκεινης της διαδρομής!!! Ακουω λοιπον αυτο 

https://www.youtube.com/watch?v=BQNAWxJ0Hvg

και είμαι ανάμεσα στο κόσμο και θυμήθηκα το blog και ολη εκεινη την εποχή με το πλυντηριάκι μου που μέναμε μαζί. Κι εγώ να γελάω αλλα κανεις να μη καταλαβαίνει γύρω μου γιατι...γιατί τη “Κική” μου κανείς δε τη ξέρει!!! Και κάπως έτσι συνδυάστηκε ακομη ένα τραγούδι με το πλυντήριο...που θα μαλώσουμε μαρή(φτου κακό κι έξω απο μας) και θα πρέπει να αποκλείσω το μισό ελληνικό πεντάγραμμο απο τα ακουσματά μου!!!!

Μέχρι λοιπόν την επόμενη μποέμικη βραδιά που ευελπιστώ να είστε όλοι εκει...(ξέρετε όλες για ποιες μιλάω...και μην ακουσω χαζες δικαιολογιές οτι τάχα μου καποιες ειστε εκτος ελλάδας ή εκτος νομού Αττικής) θα ακούω την συνήθεια που έγινε λατρεία!!

http://www.boemradio.com/

Ακουστε κι εσεις... να κάνουμε και καμιά αφιέρωση όπως παλιά! Είναι καλοί οι εκφωνητές λέμε και δε θα μας χαλάσουν χατίρι,τους γνώρισα κι απο κοντά!!!

ΥΓ. Πολύ μου την έσπασε o blogger γιατι δεν ήθελε να το βγάλει το βίντεο και άλλη μια παράγραφο!!!

ΥΓ.2 Ποτέ δεν είπα οτι ο αγαπημένος μου ήταν ο Tremens!!! Είναι απο αυτά που τα έχεις στο μυαλό σου κι εσυ ξέρεις οτι μιλάς για κάτι συγκεκριμένο αλλα οι άλλοι δεν έχουν ιδέα γιατί δεν ειναι μέντιουμ για να διαβάσουν το μυαλό σου!!